Biciklisti | Boris Vrga

BICIKLISTI (42) / EPILOG

oni koji nahrupljuju iznenada
i žive u svakom mom pogledu
koji zaplamsa poput žigice
kad god opazi im lice

oni koji trkaju se danima
i oglašavaju trubicama i zvoncima
čiji prodorni odzvoni
nadglasuju lepete i cikade

oni koji dvotočnim ovalima
zaokrugljuju prazninu
i otporni na vrijeme
vrte valjčiće kroz krajolik
čije boje mijenjaju
jesen zima proljeće i ljeto

oni koji sami sebe pretječu
i kad god pomislim da sam im blizu
prebacuju lance u višu brzinu
i u beskraju bijega postaju točka

jer oni koje izgovaram ja
istim ushitom izgovaraju mene
s brzinom u suglasju osovljene
samo o zrak opasuju kolutove
i lelujaju u visini
kao stijegovi razvijoreni
u male halogene plamenove
nad sve gušćom šumom
nad sve crnjim svijetom