Plovna mjesta | Sanja Baković

NOĆ JE, UPLAŠENOJ ŽENI GLEDAM U LICE

ljeto iznese kaos, širenje i znojne dlanove,
korijenje odjednom promijeni smjer
zastreljeno u krila neuglednih ptica.
na svakom gradskom trgu mirisna straža,
meso voćki na štandovima prožeto vatrom.

noć je, uplašenoj ženi gledam u lice,
ona trza glavom, u muškoj odjeći, pičkara,
širi noge, maše cigaretom.
razgovara s muškarcem pored sebe.
on je umrtvljen i prastar,
starosjedilac  s  glavnog kolodvora
bez interesa i prtljage.

noć je, uplašenoj ženi gledam u lice,
u ono odbjeglo što je mogla postati,
gledam u svoj strah od propasti.
muškarac pokraj nje,
umrtvljen i prastar,
armatura kostiju i davno otpočete šutnje.

uplašena žena već dugo nije tu,
u jednom nezabilježenom trenutku
vratila se u stare sorte sjemena,
u neprisutnost.
kroz varijacije sebe sklanja se po trgovima,
vrišti, inzistira, gazi,
preživljava kao obris u rešetki slika.
u noći s uplašenom ženom
ipak je nešto ozbiljno i stvarno,
miris jagoda koje je slučajno nagazila cipelom.