Pjesme o krvi | Barbara Pleić

KARTOGRAFIJA

Na nebu se stvara tlocrt
Oprezno namještam svoje dvije noge
dva krastava koljena
ipak to nisu paralele
Isprekidana sam; kosti leđa
taru se jedne o druge
tu nešto raste
tu se nešto sprema
Provirujem oprezno na svježi vjetar
još nije pao mrak
i nebo visi, plošno
povučeno finom grafitnom olovkom
Koščice nisu instrumenti daleke tople zemlje
Sve je čisto, ravni potez
linija koja ne postaje krivulja
U meni nema nimalo krvi